Струмица

Се мислев дали да напишам текст во врска со патувањето до Струмица. Се плашев да не ми се разлее убавото чувство што ми остана откога се вратив дома,  ако го споделам. Ама па ако не ги споделам убавите моменти, што ќе остане? За неубави секој си има свои. И така,

Струмица.

Знаев дека ми се вози источна Македонија. Сум спомнал неколку пати дека десно од Велес ми е преубаво, а толку ретко сум таму. Возот до Кочани уште ми прави проблем затоа што никако не можам да го комбинирам без спиење првиот ден. Гледав по мапата, мерев километри, проверував возен ред. Велес – Струмица, преку Радовиш 120км. Струмица – Гевгелија 50км. Временска прогноза не баш совршена,  предвидени врнежи тој викенд. Е па баш ми е гајле – Една карта во еден правец до Велес, за сабота!

Железничката станица очекувано полна. Видов уште двајца со велосипеди и знаев дека ќе треба некако да ги усогласиме на едно место, а да не им пречиме на кондуктерите. Им викаше едниот – Не таму девојче, не таму. Во оној дел, онде! Покажувајќи на еден поширок дел од вагонот. Се напикавме некако. За брзо време слегов во Велес. Не фалеа коментарите: Ем лежиш, ем возиш! Црногорски точак! и слично. Бев прегладнет. Додека јадев на телефонот проверував каде е излезот кон Штип. Нешто ми беше чудно. Курсорот на мапата ми е свртен наопаку. Стрелката покажува наназад цело време. Ќе мора да се навикнам затоа што немам време сега да го чепкам. Тргнав. Патот помеѓу Велес и Штип сум го возел неколку пати и ми се допаѓа, ама овој пат времето си го напраи своето. Толку беше облачно, сиво и депресивно, што цело време го проверував километражникот. Не проаѓа патот. Како да возам во место.

IMG_20140524_093416 Се доклацкав некако до клучката пред Штип. На една бензинска пумпа најдов на автомат за кафе и седнав да одморам малку. Од тука патот кон Радовиш и Струмица ми е непознат. Минатата година на истово место ме пресретна извесен Оливер од Штип, исто на точак. Уште тогаш ми го покажа патот и го пофали дека е преубав, ама не се сеќам дали рече за патот за Кочани или за Радовиш.

Тргнав кон непознатото. Почна со блага удолница која ми годеше. Времето полека се отвараше.

IMG_20140524_122554Патот е убав, но тесен и со солиден сообраќај. Имаше и многу камиони па така да цело време проверував во ретровизорот да не се најдам во незгодна позиција кога два се разминуваат. Видов и нешто што личеше на пресечена пирамида.

IMG_20140524_131207

Подоцна видов дека тоа било нешто поврзано со рудникот Бучим. Вака оддалеку изгледа имресивно и страно. Времето продолжи да се разубавува и јас продолжив кон Радовиш со повеќе елан.

Во Радовиш морав да седнам во сендвичара да пијам кафе зато што сите кафичи беа скроз полни. Млади, стари, деца и слично.

IMG_20140524_142206 IMG_20140524_143823

Изегов на патот кон Струмица и реков – Е за ваков пат е создаден лежипедов!

IMG_20140524_150715

Широк. Нов асфалт. Блага удолница, таман да лежипедот без вртење на педали сам оди 30 на саат. Уживав. Скоро и да неќев да стасам во Струмица.

IMG_20140524_160646Отидов до центарот и замолив да ме сликаат (уште се смеам на сликава). Реков – Ако може да се гледа и споменикот во позадина..

IMG_20140524_164039Требаше некако вака да изгледа :)

IMG_20140524_1639421Во Струмица имав договорено да спијам во Манастир Свети Петнаесет. Се распрашав и го најдов. Маалото во кое се наоѓа (барем така ми изгледаше) е со комплетно ромско население. Бучно и преполно. Вечерта кога се вратив од прошетката низ Струмица, контрастот помеѓу мирот и тишината во манастирот и буката надвор од оградата беше уште поприметлив. Околу 22 часот буката се потсмири. Заспав со мислата за утрешната временска прогноза. Најавуван беше дожд. Бев спремен, но сепак.

Станав утрото. Прозорите на собите се со обоено стакло, така што не се гледа какво е надвор. Какво ли време ќе ме поздрави кога ќе ги отворам?

Прогнозата не можеше да биде попогрешна. Ох среќа и радости! Сонце! Се расположив до максимум. Дај да разгледам тогаш малку.

IMG_20140525_064542IMG_20140525_064730 IMG_20140525_064512 IMG_20140524_181512 IMG_20140525_071712  IMG_20140525_064415 IMG_20140525_064340

Црква, Стара базилика, Конаци, Камбана, Пауни, Желки, Сонце, Кујна, Голема кујна, Кафе..

Се спремив и тргнав да си одам. На излегување ме прашаа

- Јадеше ли?

- Не. -реков -Јас бев договорен само за спиење.

- Не може да си одиш без доручек! Недела е и ова е црква. Врати се во кујната да ти дадат да јадеш.

Имав сендвичи спремно за дента, но не сакав да одбијам такво гостопримство. Доручекот беше богат. Се најадов, се заблагодарив и тргнав да си одам.

- Пак да ни дојдеш.

- Се разбира. Ви благодарам многу.

До Гевгелија имам само 50тина километри, а возот е дури во 18 и 50 попладне. На старт угорница, ридови. Убав крај.

IMG_20140525_094639IMG_20140525_094946По патот накај Богданци поминав и до Валандово. Рано, тивко, мирно. IMG_20140525_102830Знаев дека околу Богданци некаде има ветерници, но не знаев дали се гледаат некаде од патот. И ете ги, се гледаат. Огромни се. Штета што камерата не ми е подобра.

IMG_20140525_115721Свртев преку Стојаково и Богородица. Ветерниците се гледаат и од таму, дури и сите наеднаш, но пак камерата не може да достаса.

IMG_20140525_143355Предобро беше. Возев, застанав и и се јавив на жена ми.

- Слушај. Јас оваа година не морам да одам на одмор. Ова ми е сосем доволно за до идната… (ако не и за цел живот)

Стасав во Гевгелија. На железничката станица прашав за воз. Има во 17 и во 19 часот. Не ми се одеше со тој во 17 затоа што беше меѓународен. Знаев дека со лежипедот ќе ми биде покомплицирано во таков воз. Решив да си одам со тој во 19. Имав време па отидов до Негорски бањи на кафе. Се мислев и се премислив, сепак ќе си одам со тој во 17.

На станицата ја чекавме царинската контрола да заврши за да можеме да се качиме на возот. Кога ги отворија вратите се упатив кон последниот вагон и го качив лежипедот скроз на крај од компизицијата. Ме избрка кондуктерот од таму, тоа било кола за спиење. Ок, тргнав кон друг вагон. Каде одиш? – рече другиот кондуктер,- Не може во овој вагон, оди на крајот. Па од таму ме избркаа, реков. Кој, зашто, како, ајде веќе качи се некаде! Се качив, некаде меѓу два вагона. Заради таквите работи не ми се одеше со овој воз.

Па добро, барем е побрз од обичниот.

Скопје.

Дома.

После обилни дождови кои поплавија дел од Скопје, еден земјотрес и една домашна пица, заспав со насмевка на фотеља.

IMG_20140525_0946081- Крај -

 

Прилеп – Скопје

Доволно врнеше. Пред две недели не можев да издржам и иако беше најавен дожд,  отидов со воз до Куманово и возев на враќање преку Арачиново. По цел пат беше облачно, а на крај во Скопје ме фати дожд и солидно ме накисна. Бев спремен, кеса врз кацигата, непропустлива јакна, навлака преку торбата. Јакната на крај испадна Пропустлива, но не ми значеше воопшто.

IMG_20140504_10070911

Немав возено подолго време така што го искористив патувањево за да си ја испитам состојбата. Состојбата ми се виде во ред, само некако колената не ми изгледаа сигурни, а и ветерот што ме дуваше по удолницата не ми годеше.

Пак заврна следниот викенд, ништо од возење. Ми се насобра доволно. Прогнозата за следниот викенд беше совршена. Решив да ја искористам максимално. Ми требаше нешто каде што сум бил. Да е над 100 километри, а сепак да не е пренапорно. Плетвар, си реков, ама надолу.

Го имам возено Плетвар нагоре два пати и двата пати ми било солидно тешко. Угорницата е долга околу 20 километри со константно зголемување на стрмноста. Патот е без многу случувања на него, така што поради тоа изгледа уште подолг. Затоа решив да го возам од обратно. Од Прилеп кон Скопје.

Се возбудив во саботата. Решив да одам да купам карта за воз, а претходно да поминам и да купам нови гумички за кочниците. Некако со стариве цело време како да имам некаква празнина кај задното тркало. Влегов во продавницата ги најдов тие што ги сакам и решив да ги земам. Ама што се случи. Од возбуда си го заборавив кодот на картичката! За среќа во продавницата имаше и апарат на кој може да се плати со потпис. Ок реков кочници имам сега уште карта за воз. Отидов до банкомат да извадам пари, а на кодот уште не ми текнуваше. Пробав двапати, погрешен. Пробав третиот пат- “Картичката ви е задржана!” Ете ти сега. Морав да се позајмам пари од мајка ми за да можам да купам карта. Неочекуван пресврт на настаните. Карта купив, а кочниците добро ми изгледаат.

IMG_20140510_103320Возниот ред за неделата не ми одговараше совршено. Во Прилеп се стасува нешто пред 10 часот наутро. Навикнат сум да го имам цел ден пред мене кога возам, но овој пат не можев да бирам. Уживав во возот, иако застануваше на секои 10 минути. Застана дури и во еден тунел. Начув дека ја ладат локомотивата затоа што се прегреала по угорницата. Не се брзав. На тоа никако не можев да влијаам.

Стигнавме во Прилеп некаде по 10 часот, а јас знаев што ми се прави. Кафе! Свртев низ центарот. Рано беше и во ниеден кафич немаше никој, така што беше сеедно каде ќе седнам. Одбрав еден каде сум седел и порано и нарачав долго еспресо. Не ми беше доволно и нарачав уште едно. Знаев дека до Велес нема да имам друга прилика за добро кафе.

IMG_20140511_101337

Излезот од Прилеп кон Скопје го знам. Угорницата до Плетвар е стрмна, но кратка. Околу 5 километри. Ја фатив полека и со штедење. Знаев дека ако сега се напрегнам, можам да си го упропастам цело возење. Мислам дека цел саат ја качував. По пат имаше многу мотоциклисти и скоро сите ме поздравуваа со свирките. Ми годеше. Се чувствував како дома. Кога се качив на превојот не ни погледнав колку е саат. Се проврткав малку и се спремив за удолницата.

IMG_20140511_115344Знаев дека ќе ми пречи ветерот па затоа ставив марама под кацигата и тоа превиткана на дупло. Од самиот звук од брзото возење може да ме заболи глава, а тоа немаше да биде добро. Ги ставив и новите наочари за сонце. Плус имам нови гумички на кочниците кои што требаа да се пробаат. Ајде реков.

Брзината беше околу 50 кмч скоро целиот спуст. Ми беше чудно. Марамата и наочарите некако ме изолираа од надворешните услови. Не ми бучеа ушите и не ми биеше сонцето во очи. Новите кочници се покажаа многу добро. Даваа чувство на сигурност и секако беа добар избор.

IMG_20140511_125521Во Росоман стасав гладен. Мислев да се снабдам со вода во еден маркет, но беше затворен. Добро беше што пред него беа оставени масите и столиците така што седнав и си дадов доволно време да се одморам. Јадев на раат. Имав уште доста за возење и знаев дека ќе ми треба и силата и главата за да стасам дома.

Помеѓу Градско и Велес патот е преубав за возење со велосипед. Патот е доволно широк, нема премногу сообраќај, а околината е фантастична.

IMG_20140511_1436551IMG_20140511_143822Си ќутев и уживав. Ми се виде долго, но Велес немаше каде да бега. Стасав околу 4 часот попладне. Едвај најдов место да седнам на кафе затоа што изгледа цела младина во Велес беше излезена на кафе. Убава младина и тоа. Се заседнав, а имав уште доста пат до дома. Се надевав дека ќе стасам во Скопје пред да се стемни, но почна да ми изгледа дека нема да успеам. Не поради ништо друго освен поради лошиот пат помеѓу Езерото Младост и Катланово. Тој пат е приказна за себе. Секогаш се трудам да го избегнам, но секогаш пак се враќам по него. И секогаш повторно ме изненадува неговата состојба. Ми се чини дека секоја година е подолг и полош. Возев и барав зборови да го опишам на некој кој не го возел. Вака некако: тврда, нерамна, камена подлога со дупки. Врз неа ситен песок кој слободно се движи врз тврдата површина. И најгоре аглести камења, големи колку тупаница кои исто така никако не се поврзани со ништо. Ужас за велосипед, а камоли за лежипед и сето тоа долго околу 7 километри.

Стратешки го нападнав. Ги издишав гумите дури и под препишаната долна граница. Стратегијата се покажа успешна, но брзината сепак беше само околу 5кмч. На излезот од ужасот наидов на едни дечки кои ме прашаа:

- Како со твојов велосипед по патов?

- Катастрофа! – крикнав.

Застанав на крајот, ги напумпав гумите повторно и тргнав кон Катланово. Тука има една удолница, која не знам дали поради што сум блиску до дома, ама секогаш ме фаќа некаков адреналински напад кога ја возам. Пеам, викам, се смеам, лудница. Асфалтот мазен, скоро и да нема сообраќај, кочниците на место, така што нападот не изостана ни овој пат. Прекрасно чувство.

Прекрасно ама видов дека прошло 7 часот. Се стемнува околу 8, така што сфатив дека ќе ме стемни, а пред да тргнам не успеав да си го најдам задното црвено трепкачко светло. Не ми се допаѓаше тоа. Возев, а сонцето почна да заоѓа.

IMG_20140511_1929551Имав сила. Се штедев по цел пат, така што сега можев да запнам. И запнав. Возев со околу 25 на саат. Пролетав покрај селата што се по патот. Ми беше важно што побргу да стасам до Скопје. Ми правеше притисок недостатокот на задно светло.

Влегов во Маџари и осетив олеснување. Требаше уште само до кејот на Вардар да стасам. Кејот ме носи скоро до пред врата дома. Ете уште пругава да ја преминам. И што да кажам. Следев една кола пред мене која ја преоѓаше пругата. Касно сфатив дека аголот под кој колата ја сече пругата е невозможен да го фатам јас со лежипедот. Темно беше, немаше место за маневар, тргнав преку пругата накосо, предното тркало се слизна и јас се најдов на асфалтот колку што сум долг и широк. Истовремено како штo паднав ме фати грч на левата нога. Ме болеше толку јако што помислив дека е можно дури и нешто полошо да сум се повредил. Ја исправив ногата, сепак беше само грч. Од една кола ми довикнаа:

- Што направи? Па не ти е тоа за тука да го возиш! Тоа е за негде другде, не за овде. Тука не е за такви работи!

Тешко ми падна. Се прибрав, го проверив лежипедот., за среќа ништо битно не се скрши и продолжив понатаму.

Нервозен стасав на кеј. Ме нервираа пешаците на патеката и на сите им ѕвонев и грубо им кажував да се тргнат. Не сакав така да ми заврши возењето па затоа продолжив до Лептокарија трговскиот. Познавајќи ги скоро сите автомати за кафе во Скопје, знаев дека има една отворена продавница со Јакобс автомат. Седнав на клупа со кафето си го свртев филмот наназад.

IMG_20140511_115449

Сфатив дека сум поминал еден убав ден.

Кучково, сајла, наочари за сонце

- Не сум пишувал одамна, не знам од каде да почнам.

- Почни од почеток.

- Од Big Bang?

- Не мораш баш од Big Bang, скрати неколку милијарди години.

- Аха. ОК.

Од последната тура до Кратово, минатиот Ноември, немав некоја посериозна (подолга) тура за која што би пишувал. Све што се случуваше беше некако локално и во склоп со временските услови. Си купив еден точак за низ град и до работа, а едниот го припремив за снег и мраз. За жал тој го возев само еднаш зимава. Сфатив дека нестабилноста на времето ми пречи во планирањето на турите. Барем во лето знаеш дека ќе биде сончево и се припремаш за тоа. Есен, зима, тука веќе прогнозите не се точни. И така помина зимата без возење. Со Probike Skopje извозевме до Лешок. Беше убаво, но пак се потврди разликата меѓу лежипедот со обичен велосипед. Угоре поспор, удолу побрз. Никако не можев да се усогласам со останатите. Бев и еднаш до Катланово колку за тренинг и таму се запознав со дечките од EXPLORE MACEDONIA TOUR  и тие организирале заеднички тури на точаци низ Македонија. Еве деновиве сонце, јас одморен и сега ми доаѓа пак желбата за престој на отворен пат. Се припремам.

Поработев малку на лежипедот. Неговата конструкција е таква да цевката од рамот на која се монтирани педалите е долга до толку да при притисок на педалите целата цевка се витка надолу. Морав да го решам тоа затоа што многу од енергијата, поготово кога се вози нагоре, се губи поради тоа виткање и едноставно силата не оди преку ланецот до задната ѕвезда, туку се троши на самиот флекс на цевката. Открив дека тоа бил чест проблем на лежипедите од мојот тип. Да речеме Baccetta го имаат тоа решено со промена на профилот на цевката од тркалезен во овален, капка профил. Јас немам услови за такви измени, така што се решив за поедноставно решение.

sajla1 sajla2

Прицврстив една сајла за кочница од врвот на делот што го држи предниот менувач, до делот веднаш под воланот и ја затегнав. Веднаш ми изгледаше поцврсто. Ја тестирав како гитара. Додека стискав на педалите, лупав по сајлата. Звукот се менуваше. Тоа значи дека цевката од рамот се труди да се свитка надолу додека сајлата ја спречува во тоа. Промената ја тестирав на Водно. Целиот лежипед се однесуваше поживо и реагираше поубаво на притисокот на педалите. Не влијаеше премногу на брзината на качување, но јас се чувствував порелаксирано и поодморно кога се качив на врв.

vodno1Беше во ред сајлата, но сепак нејзиниот квалитет не ми изгледаше сигурен, така што ја заменив со подобра и таа ја поставив на дупло. Така сум посигурен дека нема да се скине. А лошо би било да се скине, затоа што ако го стори тоа, ќе го стори во најлош момент кога најјако ќе стискам на педалите. Ризикувам да ја оштетам рамката така.

Втора работа на која и посветив внимание се наочари за сонце. Ми пречи сонцето додека возам, особено кога е најтопло. Бидејќи носам наочари со диоптер, не можам да носам обични со затемнети стакла. Минатата година пробав со едни стакла во боја кои се прикачуваат на самата рамка од наочарите. Идејата не е толку лоша, но квалитетот на стаклата е слаб и целата конструкција изгледа пренежна и бара внимателно ракување. Така што овој пат ја земав мојата стара рамка за наочари и на неа ставив диоптерски стакла во боја. Стаклата се супер, ракувањето е како со обични наочари. Најдобра варијанта ќе беа фотогреј стакла кои се менуваат според јачината на светлина, но сепак ми се видоа прескапи.

За тест на новите наочари и сајла се решив да возам до крстот кај Кучково. Сум возел до таму мислам пред две години и ми остана во убаво сеќавање. Проверив само 15 километри од кај мене дома.

Се погоди убав сончев ден. Патот оди преку кружниот тек во Ѓорче Петров (оној кај пазарот) преку Новоселски пат, Волково и на крај Кучково. По патот има табли со натпис “Кучково- Крстот” така што не може да се промаши. Не можам да сфатам зошто стои КрстОТ, а не само Крст, но тоа е. Угорницата е таман, со кратки солидно стрмни делови, мислам околу 7 километри долга. Толку е блиску до Скопје, а сепак како да си на друго место.

Кучково

Кучково

На крајот е ова плато со крст.

Крст, Кучково

Крст, Кучково

Поглед кон Скопје од Кучково

Поглед кон Скопје од Кучково

Што се однесува до тестот, тој беше успешен. И сајлата и наочарите се покажаа како добра идеја. Добар беше и изборот на тест рутата. Горе е многу мирно и ми се допаѓа аголот на погледот врз Скопје. Навикнат сум да го гледам од Водно, а вака од страна е редок призор.

Враќањето беше брзо поради удолницата. Возев околу 50 кмч и за миг бев дома. На време и за краток одмор и прошетка со семејството.

Ах да, за крај и слика од тестот на наочарите за сонце.

Кучково

Кучково

Петочно изненадување

Многу пријатно се изненадив  (читај израдував) денес кога случајно открив дека ми го споделиле блогот на www.ligfiets.net . Холандски сајт специјализиран за лежипеди и сè поврзано со нив.

Линк до петочното издание 07.02.2014

vrijdagbericht-07-02-2014

Link

Интервју за danaucime.mk/magazin

Секое излегување со “лежипедот” надвор е интересна случка
01-02-2014

Секое излегување со “лежипедот” надвор е интересна случка

Сергеј Гегај – сопственик на првиот “лежипед” во Македонија

Многумина го знаат како човекот со чудното превозно средство “лежипед”. Сергеј Гегај е фамилијарен човек, вработен во државна институција, со една посебна пасија -”лежипед”

 

Година дена блог

Декември стаса и јас се сетив дека блогот почнав да го пишувам пред една година. Минатиот декември. Некако овој период ми е период на преод од топлиот во ладниот дел од годината. Затоа изгледа сум почесто дома и не возам многу. Освен низ град. Но за подалеку некако сакам да бидам психички поспремен. Не мислам дека ќе ми биде ладно да возам, ама целата подготовка е различна за возење во зима.

Лежипедот го купив декември 2011. Го имам веќе две години. Не ја мерам вкупната километража која сум ја поминал со него. Повеќе мислам на деловите од Македонија низ кои не сум прошол. Ги има доста, ама им се намалува бројот. За оваа година ми беше планирано да возам околу Охридско езеро, но ете некако не се случи. Имаше влијание и возниот ред на Македонски железници кои ова година имаа укинато некои линии кои ми беа многу битни, како попладневниот воз од Кичево кон Скопје и попладневниот од Кочани. Без нив планирањето рути беше покомплицирано. Ќе видиме овогодинешниот возен ред што ќе донесе (и тој се менува во декември).  Инаку со возовите на МЖ добро проаѓав. Цената од две кафиња (Скопски) за еден правец ми изгледаше сосем пристојна. Е сега, и “удобноста” е на исто ниво, мада мене воопшто ништо не ми пречеше. Второ што не успеав да извозам, а веќе го имав планот, беше Струмица, преку Велес и Штип. Планот ќе го префрлам за следнава година.

Ме радува, лично, што годинава успеав да возам неколку дена по ред. Тоа беше тура од мислам 350 километри. Прилеп, Битола, Ресен, Охрид… Пола Македонија. Ми остана во многу добар спомен. Еден куп градови. Исто и турата до Кратово беше со преспивање. Прекрасни спомени. Источна Македонија ми е преубава.

Со лежипедот се навикнавме еден на друг. Му ги открив предностите и слабостите. Може уште да се инвестира во подобра опрема, полесна и поиздржлива. Во тој дел нема крај, секогаш може подобро. Дали може подобро во мојата издржливост, тоа допрва треба се види. Иако сега малку паузирам, за идната година имам планови цела торба. Би било фино да можам да поминам преку граница, било која. Врање беше една од опциите, или Солун. Ме влечат некои подолги тури. Малку да се заборавиш од возење. Сам со себе. Следам неколку велосипедисти кои возат околу светот, се замислувам и јас некогаш како нив. Можеби и не толку далеку, но барем некоја дестинација од 1000 километри. Би го сметал тоа за успех. Би се вратил дома насмеан.

На почеток блогот го пишував целно за лежечки велосипеди. Се запознавав јас со лежипедот, а претпоставувам и тие што читаа. Постепено, откога навлегов повеќе во проблематиката на велосипедизмот, откога некои работи ми станаа вообичаени, сфатив дека со лежипедот можам да стасам до каде сакам. Така што неочекувано блогот ми се сврти кон една патеписна насока. Не претпоставував дека ќе ги опишувам турите. Дека некому ќе му објаснувам колку е некаде убаво, а убаво е навистина. Да се биде сам на патот, на отворено, е посебно чувство. Да се открива нов предел е прекрасно.

Мене веќе лежипедот не ми е чуден. Го гледам како можност. Како средство, алат кој ми помага. Исто така и се навикнав да се вртат по мене, да ми свират со коли, да ме мислат за “странец”. Без тоа не може да помине ниедно излегување. Од “Будала!” до “Браво!”, реакции секакви.

Гледано статистички, ми се допаѓа посетеноста на блогот. Над 10000 прегледи од цел свет. Би сакал да има повеќе коментари и разговори, дури можеби и прашања. Да размени некој некое искуство со мене. Би било убаво да има повеќе македонски блогови поврзани со велосипедизам. Со време очекувам дека и ќе биде така. Приметувам дека велосипедизмот во Македонија зема замав. Од урбано градско возење до тури од над 100 километри. Се надевам дека и инфраструктурата ќе се развива според потребите.

Не знам во кој правец ќе ме однесе пишувањево на блогов. Приметувам дека и тој се развива и менува како мене. Кои работи ќе ми се случуваат на мене, ќе му се случуваат и нему. Се надевам дека сите ќе бидат позитивни.

Поздрав до следниот пост.