Струмица

Се мислев дали да напишам текст во врска со патувањето до Струмица. Се плашев да не ми се разлее убавото чувство што ми остана откога се вратив дома,  ако го споделам. Ама па ако не ги споделам убавите моменти, што ќе остане? За неубави секој си има свои. И така,

Струмица.

Знаев дека ми се вози источна Македонија. Сум спомнал неколку пати дека десно од Велес ми е преубаво, а толку ретко сум таму. Возот до Кочани уште ми прави проблем затоа што никако не можам да го комбинирам без спиење првиот ден. Гледав по мапата, мерев километри, проверував возен ред. Велес – Струмица, преку Радовиш 120км. Струмица – Гевгелија 50км. Временска прогноза не баш совршена,  предвидени врнежи тој викенд. Е па баш ми е гајле – Една карта во еден правец до Велес, за сабота!

Железничката станица очекувано полна. Видов уште двајца со велосипеди и знаев дека ќе треба некако да ги усогласиме на едно место, а да не им пречиме на кондуктерите. Им викаше едниот – Не таму девојче, не таму. Во оној дел, онде! Покажувајќи на еден поширок дел од вагонот. Се напикавме некако. За брзо време слегов во Велес. Не фалеа коментарите: Ем лежиш, ем возиш! Црногорски точак! и слично. Бев прегладнет. Додека јадев на телефонот проверував каде е излезот кон Штип. Нешто ми беше чудно. Курсорот на мапата ми е свртен наопаку. Стрелката покажува наназад цело време. Ќе мора да се навикнам затоа што немам време сега да го чепкам. Тргнав. Патот помеѓу Велес и Штип сум го возел неколку пати и ми се допаѓа, ама овој пат времето си го напраи своето. Толку беше облачно, сиво и депресивно, што цело време го проверував километражникот. Не проаѓа патот. Како да возам во место.

IMG_20140524_093416 Се доклацкав некако до клучката пред Штип. На една бензинска пумпа најдов на автомат за кафе и седнав да одморам малку. Од тука патот кон Радовиш и Струмица ми е непознат. Минатата година на истово место ме пресретна извесен Оливер од Штип, исто на точак. Уште тогаш ми го покажа патот и го пофали дека е преубав, ама не се сеќам дали рече за патот за Кочани или за Радовиш.

Тргнав кон непознатото. Почна со блага удолница која ми годеше. Времето полека се отвараше.

IMG_20140524_122554Патот е убав, но тесен и со солиден сообраќај. Имаше и многу камиони па така да цело време проверував во ретровизорот да не се најдам во незгодна позиција кога два се разминуваат. Видов и нешто што личеше на пресечена пирамида.

IMG_20140524_131207

Подоцна видов дека тоа било нешто поврзано со рудникот Бучим. Вака оддалеку изгледа имресивно и страно. Времето продолжи да се разубавува и јас продолжив кон Радовиш со повеќе елан.

Во Радовиш морав да седнам во сендвичара да пијам кафе зато што сите кафичи беа скроз полни. Млади, стари, деца и слично.

IMG_20140524_142206 IMG_20140524_143823

Изегов на патот кон Струмица и реков – Е за ваков пат е создаден лежипедов!

IMG_20140524_150715

Широк. Нов асфалт. Блага удолница, таман да лежипедот без вртење на педали сам оди 30 на саат. Уживав. Скоро и да неќев да стасам во Струмица.

IMG_20140524_160646Отидов до центарот и замолив да ме сликаат (уште се смеам на сликава). Реков – Ако може да се гледа и споменикот во позадина..

IMG_20140524_164039Требаше некако вака да изгледа🙂

IMG_20140524_1639421Во Струмица имав договорено да спијам во Манастир Свети Петнаесет. Се распрашав и го најдов. Маалото во кое се наоѓа (барем така ми изгледаше) е со комплетно ромско население. Бучно и преполно. Вечерта кога се вратив од прошетката низ Струмица, контрастот помеѓу мирот и тишината во манастирот и буката надвор од оградата беше уште поприметлив. Околу 22 часот буката се потсмири. Заспав со мислата за утрешната временска прогноза. Најавуван беше дожд. Бев спремен, но сепак.

Станав утрото. Прозорите на собите се со обоено стакло, така што не се гледа какво е надвор. Какво ли време ќе ме поздрави кога ќе ги отворам?

Прогнозата не можеше да биде попогрешна. Ох среќа и радости! Сонце! Се расположив до максимум. Дај да разгледам тогаш малку.

IMG_20140525_064542IMG_20140525_064730 IMG_20140525_064512 IMG_20140524_181512 IMG_20140525_071712  IMG_20140525_064415 IMG_20140525_064340

Црква, Стара базилика, Конаци, Камбана, Пауни, Желки, Сонце, Кујна, Голема кујна, Кафе..

Се спремив и тргнав да си одам. На излегување ме прашаа

– Јадеше ли?

– Не. -реков -Јас бев договорен само за спиење.

– Не може да си одиш без доручек! Недела е и ова е црква. Врати се во кујната да ти дадат да јадеш.

Имав сендвичи спремно за дента, но не сакав да одбијам такво гостопримство. Доручекот беше богат. Се најадов, се заблагодарив и тргнав да си одам.

– Пак да ни дојдеш.

– Се разбира. Ви благодарам многу.

До Гевгелија имам само 50тина километри, а возот е дури во 18 и 50 попладне. На старт угорница, ридови. Убав крај.

IMG_20140525_094639IMG_20140525_094946По патот накај Богданци поминав и до Валандово. Рано, тивко, мирно. IMG_20140525_102830Знаев дека околу Богданци некаде има ветерници, но не знаев дали се гледаат некаде од патот. И ете ги, се гледаат. Огромни се. Штета што камерата не ми е подобра.

IMG_20140525_115721Свртев преку Стојаково и Богородица. Ветерниците се гледаат и од таму, дури и сите наеднаш, но пак камерата не може да достаса.

IMG_20140525_143355Предобро беше. Возев, застанав и и се јавив на жена ми.

– Слушај. Јас оваа година не морам да одам на одмор. Ова ми е сосем доволно за до идната… (ако не и за цел живот)

Стасав во Гевгелија. На железничката станица прашав за воз. Има во 17 и во 19 часот. Не ми се одеше со тој во 17 затоа што беше меѓународен. Знаев дека со лежипедот ќе ми биде покомплицирано во таков воз. Решив да си одам со тој во 19. Имав време па отидов до Негорски бањи на кафе. Се мислев и се премислив, сепак ќе си одам со тој во 17.

На станицата ја чекавме царинската контрола да заврши за да можеме да се качиме на возот. Кога ги отворија вратите се упатив кон последниот вагон и го качив лежипедот скроз на крај од компизицијата. Ме избрка кондуктерот од таму, тоа било кола за спиење. Ок, тргнав кон друг вагон. Каде одиш? – рече другиот кондуктер,- Не може во овој вагон, оди на крајот. Па од таму ме избркаа, реков. Кој, зашто, како, ајде веќе качи се некаде! Се качив, некаде меѓу два вагона. Заради таквите работи не ми се одеше со овој воз.

Па добро, барем е побрз од обичниот.

Скопје.

Дома.

После обилни дождови кои поплавија дел од Скопје, еден земјотрес и една домашна пица, заспав со насмевка на фотеља.

IMG_20140525_0946081– Крај –

 

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s