Скопје – Белград – Budapest

– И? Како си пројде?

– Не знам.

Не можам да дадам дефинитивна оценка. Сé уште.

Од една страна авантура, патишта невозени, далечина, осаменост, исполнетост, адреналин. Сите работи за кои воопшто и тргнувам некаде со точакот. Од друга страна напор, ризик дури и по живот, малтретирање, страв, откажување и други непријатности кои го прават ова патување најтешко кое досега сум го имал.

Скопје

Обично околу Нова година земам одмор од работа и го поминувам со семејството. Оваа година бев спречен поради боледувањето на колегата кој ме менува. Ми останаа денови.

– Па земи го одморот напролет и вози некаде. – Предложи мојата колешка.

Се мислев каде. Барав по Гугл мапс. Решив да се честам со подолго возење по рамно. 400 километри од Белград до Будимпешта. 4 дена по 100 километри не би требало да ми претставува никаков проблем. Побарав некаков велосипедски настан кој би ми бил дестинација во Будимпешта и го открив I Bike Budapest https://www.facebook.com/events/1658479050844052/. Критична маса од толкави размери што повеќе претставува велосипедски фестивал. Со учество од неколку десетици илјади велосипедисти, скејтери, луѓе на ролерки. Деца, бебиња, мажи, жени, тинејџери и повозрасни. Сé тоа на улица, оваа година на 22 Април. Совршено!

Се нафрлив на пронаоѓање места за спиење во Белград по пат и во Будимпешта. Бидејќи немам искуство со спиење во шатор, овој дел секогаш ми одзема голем дел од подготовките. Кога пресметав колку пари ќе ми требаат за целото патешествие решив да се обидам да побарам и фирми кои би можеле да ми помогнат. Пратив околу 200 е-мејлови и имав среќа да во пресрет ми излезат РИО КАФЕ, ЦЕТРАНС Шпедиција и Обелиск Корп. Исто така и роднините и пријателите беа од голема помош.

Кога веќе стаса април јас почнав да се тресам од возбуда. Прогнозата за временските услови кои ме очекуваат по пат се менуваше секој ден, но очигледно беше дека треба да заборавам на кратки ракави, шорцеви и крема за сончање.

Белград

До Белград стасав со автобус. За да се осигурам дека нема да имам расправања со шоферот, лежипедот го расклопив и спакував во голем најлон. Тркалата беа во посебна кеса исто така спакувани. Така расклопен беше незграпен за носење и исклучително тежок, но што се мора не е тешко, велат.

1

Во Белград стасав на Велигден. Апсолутно све беше затворено и немаше скоро никој по улиците. Врнеше. Депресивно, но идејата за тргнување на пат утре изутрина ме држеше расположен.

IMG_20170416_103558

IMG_20170416_101950

IMG_20170416_100455

И тогаш вечерта, хорор од временската прогноза! Мислам дека на секои 15 минути проверував и секогаш беше полоша од последната.

“Белград – дожд, ладно. Нови Сад- облачно, ладно. Сомбор – снег, многу ладно! Баја -снег, многу ладно! Калоча- снег, мраз, ветер 70кмс, многу ладно! Будимпешта – дожд и сé уште ладно”

Се шокирав кога сфатив дека патувањево нема да биде пропратено со пеперутки, благо сонце и мирни рамничарки ветриња. Целата депресија од празниот Белград, прогнозата и стравот ми се срушија врз глава и душа што дури и заплакав. Ете, плачев во Белград.

Со надеж дека времето сепак ќе се подобри, утрото тргнав кон Нови Сад.

6

Во Петроварадин ме чекаше Милан кој го најдов преку warmshowers.org кај кого требаше да преспијам. По пат, да не ми висеше стравот од дожд, најверојатно поубаво ќе си пројдев. Цело време гледав накај облаците и им го проверував правецот. Не се ни сеќавам како стигнав до Инџија, а после и до Сремски Карловци. Знам дека видов убави куќи покрај патот. Прави војводински. со прозори кон улицата, а дворот од задната страна. Специфични кровови.

Ми рекоа дека Сремски Карловци е убаво место. Навистина. Мало и романтично. Плоштадче со црква, чешма, место за кафе, мир.

7

8

IMG_20170417_130321

Нови Сад

10

IMG_20170417_141132

Одамна сакав да одам во Нови Сад. Стасав до центарот и седнав да уживам во градот и себе. Бев спремен да тргнам кон Петроварадин, кога слушнав

– Сергеј?

Пријателот Александар кој се има преселено во Нови Сад, со сопругата и бебето. Е каква случајност! Седнавме на кафе, помуабетивме за Велосипедцките работи, кај нас и кај другите. Се поздравивме, и јас се вратив во Петроварадин кај Милан.

Чудно искуство. Милан. Живее сам. Работи како курир на велосипед. Често прима на преспивање велосипедисти од цел свет кои проаѓаат низ Нови Сад. Се почувствував поинаку, како да сум открил некој свет дотогаш непознат и скриен. Кој сум го сонувал, а сега сум дел од него.

Утрото станавме рано и јас тргнав кон Сомбор.

Огромна ширина. Најголема количина на небо што може да се опфати со еден поглед. Уживав, но сивите облаци полека се губеа зад мене, додека црните беа сé поблиску.

12

Сомбор

13

Беше тмурно и влажно кога стасав во Сомбор иако беше само 13 часот. Имав време да го разгледам градот. Убав, уреден центар за шетање, но останатите делови малку запуштени. Не многу различно од кај нас. Се снабдив со храна и се вратив во удобниот мотел на бензинска пумпа Кнез Петрол. Заспав со телевизорот вклучен.

Утрото погледот од прозорецот беше донекаде очекуван, но сепак не во толкав интензитет. Снег паѓал скоро цела ноќ, доволно да се нафати врз тревата и дрвјата. Ветрот безмилосно ги тресеше рекламните знамиња од пумпата. Правецот на веење беше спротивен од мојот. Ќе биде напорно – си реков.

16

Обилниот доручек ме накрена и тргнав.

Со две водоотпорни пресвлаки за торби се обидов да се заштитам од дождот, но ветрот ја скина едната која ми ги штитеше колената и нозете, и почна да ја разлетува на сите страни. Од старт знаев дека е непоправлива така што продолжив, свесен дека ќе бидам цел мокар до гола кожа.

Се приближив полека кон српската граница, ја поминав велејќи си – Оттаму е Унгарија. За прв пат ќе ја видам! Продолжив кратко кога видов знак на кој пишува Република Хрватска. Ми се стемни. Поради дождот и ветрот, не го проверив ГПС на телефонот и наместо кон Унгарија, сум свртел кон Хрватска.

Воопшто не влегов во Хрватска. Да беше времето подобро, можеби и ќе се потрудев да најдам друг пат и да поминам унгарска граница без да се враќам, но дента немав избор. Еден српски полицаец ми објасни каде погрешно сум свртел и како често возачи грешат бидејќи нема добар знак. – Па што не ставите добар знак, да ви е*** тоа. – си реков. Назад до правиот пат и овој пат успешно влегов во Унгарија. Ме изжали младата унгарска полицајка што сум тргнал баш на ваков ден.

Ветер, ветер, ветер, и константен дожд. Во Баја требаше да купам СИМ картичка за да имам интернет по пат и додека сум во Унгарија. Таму за прв пат се сретнав со тоа што го велат дека унгарците не зборуваат англиски. Едноставно апсолутно не те разбираат што ги прашуваш, а ти од другата страна не можеш ни да распознаеш кога некој збор почнува, а кога завршува.

Во Телеком Унгарија немаат припејд картички, успеавме некако да се разбереме преку гугл транслате. Барем така сфатив.

Бев скроз мокар кога ми стаса порака од газдарицата кај која што требаше да спијам во Калоча која со жалење ме извести дека ако сакам да вклучи греење во собата треба да доплатам уште осум евра. Бев смрзнат. Собата беше договорена за десет, што значи сега на макава сака да заработи дупло. Знаев дека немам избор, а ни сила да се убедувам дека греењето треба да спаѓа во цената, но сепак успеав барем да ја симнам цената на пет додатни евра.

Беше некаде околу 18 часот кога стасав до куќата.

Калоча

17

Ме пречека газдарицата. Собата беше топла така што не реков ништо за цената. Се расоблеков и обесив све да се суши. Вечерта тркнав до супермаркет и се снабдив со јадење. На телевизија серии синхронизирани на унгарски. Утре требаше да биде најтешкиот ден.

И така и беше. Се надевав дека барем искуството од претходниот ден ќе ми помогне, но времето беше поладно, помокро и поветровито. Облеков долна облека, пижами, панталони и врз панталоните шорцеви. Од супермаркетот купив гумени ракавици за чистење кои ги ставив врз моите зимски ракавици. Тргнав.

После само еден час возење бев скроз мокар и смрзнат. Ветрот кој дуваше или во мене или од мојата лева страна ја креваше целата вода од возилата со кои се разминував, врз мене и точакот. Кога се разминував со камиони се чувствував како некој да ме полева со цела кофа вода. И тоа не се случи само еднаш или два пати. Константно по цел пат се разминував со камиони. На секои една до две минути нова кофа вода. А километрите не се намалуваа. Се плашев што ке правам ако имам проблем со точакот. Макар дупната гума.

Успеав да најдам еден дел од Еуровело 6 кој се движеше паралелно со патот, барем да не возам меѓу камиони, но и таму исто врнеше и дуваше и беше камен ладно.

18

Стасав до Солт. 90 километри до Будимпешта. Застанав на една бензинска станица и цел укочен влегов внатре. За среќа беше поснабдена, со кафе апарат, фен во тоалетот и пецива за јадење. Но…

Се откажав. Не можев повеќе.

Решив да побарам или место за да преспијам или да продолжам со автостоп. Нељубезноста на вработените, можеби поттикната од мојот изглед на мокро куче, а и нивото непознавање на англискиот јазик не ми оставија простор нив да ги прашувам за помош. Барав некаков знак за мотел, не најдов. Прашав десетина шофери кои застануваа на бензинската да наполнат гориво, да ме однесат до Будимпешта, и тоа без успех.

Поминав скоро цел час на бензинската барајќи превоз. Во меѓувреме се потстоплив, подисушив, видов не видов, сфатив дека немам друг избор освен да продолжам. Земав нови кеси за околу нозете и излегов пак на дождот. Увидов дека ако возам побрзо и повеќе се напрегам, температурата на телото ми расте и барем не ми е толку ладно.

Времето не се потруди да ме поштеди. Продолжи со ветер, дожд и камиони. Јас пцуев, колнев, се молев, се обидував со разговор ама без ефект. Сфатив дека времето нема претстава дека сум јас таму и дека ми е тешко и страв. Не беше тоа убаво чувство.

Успеав да поминам уште триесеттина километри кога наидов на уште една иста бензинска пумпа. Влегов внатре и веднаш се упатив кон тоалетот. Се соблеков гол и почнав да се цедам знаејќи дека повторно ке морам мокри да ги облечам работите. Квалитетниот сушач за раце внатре беше како благослов. Се дував од секаде. Од напред, од назад. Рацете, ракавиците, капите, марамите, панталоните, чорапите, патиките, јакната. Све. Ми стаса порака од газдарицата Петра во Будимпешта. Знаејќи во какви услови возам, ми кажа дека може да ми помогне и да ме “спаси” со кола. Тоа ми даде сила и надеж. Си реков, има уште 60 километри до крај, до Крајниот крај. Се набилдав со едно кафе, пециво и енергетски пијалок и така стоплен и “сув” ПА СО ЗУБИ КЕ ТЕ ИЗВОЗАМ ДО КРАЈ М***М**ТА ТВОЈА тргнав.

Ѝ пишав на Петра – Доаѓам, не ми треба помош.

Запнав. Времето не попушташе. Веќе беше 19 часот кога се приближив до Будимпешта. Сфаќав полека дека на патешествиево му доаѓа крајот. Се радував и не се радував.

Од таму каде мислев дека сум веќе стасан до самиот град ми требаа уште час и половина. Ме обвитка Будимпешта од сите страни. – Wow, си реков. Не очекував волку големи зданија.

19

Петра најсрдечно ме пречека, се истуширав, напив кафе, ги исправ алиштата и заспав.

Будимпешта.

Advertisements

Струмица

Се мислев дали да напишам текст во врска со патувањето до Струмица. Се плашев да не ми се разлее убавото чувство што ми остана откога се вратив дома,  ако го споделам. Ама па ако не ги споделам убавите моменти, што ќе остане? За неубави секој си има свои. И така,

Струмица.

Знаев дека ми се вози источна Македонија. Сум спомнал неколку пати дека десно од Велес ми е преубаво, а толку ретко сум таму. Возот до Кочани уште ми прави проблем затоа што никако не можам да го комбинирам без спиење првиот ден. Гледав по мапата, мерев километри, проверував возен ред. Велес – Струмица, преку Радовиш 120км. Струмица – Гевгелија 50км. Временска прогноза не баш совршена,  предвидени врнежи тој викенд. Е па баш ми е гајле – Една карта во еден правец до Велес, за сабота!

Железничката станица очекувано полна. Видов уште двајца со велосипеди и знаев дека ќе треба некако да ги усогласиме на едно место, а да не им пречиме на кондуктерите. Им викаше едниот – Не таму девојче, не таму. Во оној дел, онде! Покажувајќи на еден поширок дел од вагонот. Се напикавме некако. За брзо време слегов во Велес. Не фалеа коментарите: Ем лежиш, ем возиш! Црногорски точак! и слично. Бев прегладнет. Додека јадев на телефонот проверував каде е излезот кон Штип. Нешто ми беше чудно. Курсорот на мапата ми е свртен наопаку. Стрелката покажува наназад цело време. Ќе мора да се навикнам затоа што немам време сега да го чепкам. Тргнав. Патот помеѓу Велес и Штип сум го возел неколку пати и ми се допаѓа, ама овој пат времето си го напраи своето. Толку беше облачно, сиво и депресивно, што цело време го проверував километражникот. Не проаѓа патот. Како да возам во место.

IMG_20140524_093416 Се доклацкав некако до клучката пред Штип. На една бензинска пумпа најдов на автомат за кафе и седнав да одморам малку. Од тука патот кон Радовиш и Струмица ми е непознат. Минатата година на истово место ме пресретна извесен Оливер од Штип, исто на точак. Уште тогаш ми го покажа патот и го пофали дека е преубав, ама не се сеќам дали рече за патот за Кочани или за Радовиш.

Тргнав кон непознатото. Почна со блага удолница која ми годеше. Времето полека се отвараше.

IMG_20140524_122554Патот е убав, но тесен и со солиден сообраќај. Имаше и многу камиони па така да цело време проверував во ретровизорот да не се најдам во незгодна позиција кога два се разминуваат. Видов и нешто што личеше на пресечена пирамида.

IMG_20140524_131207

Подоцна видов дека тоа било нешто поврзано со рудникот Бучим. Вака оддалеку изгледа имресивно и страно. Времето продолжи да се разубавува и јас продолжив кон Радовиш со повеќе елан.

Во Радовиш морав да седнам во сендвичара да пијам кафе зато што сите кафичи беа скроз полни. Млади, стари, деца и слично.

IMG_20140524_142206 IMG_20140524_143823

Изегов на патот кон Струмица и реков – Е за ваков пат е создаден лежипедов!

IMG_20140524_150715

Широк. Нов асфалт. Блага удолница, таман да лежипедот без вртење на педали сам оди 30 на саат. Уживав. Скоро и да неќев да стасам во Струмица.

IMG_20140524_160646Отидов до центарот и замолив да ме сликаат (уште се смеам на сликава). Реков – Ако може да се гледа и споменикот во позадина..

IMG_20140524_164039Требаше некако вака да изгледа 🙂

IMG_20140524_1639421Во Струмица имав договорено да спијам во Манастир Свети Петнаесет. Се распрашав и го најдов. Маалото во кое се наоѓа (барем така ми изгледаше) е со комплетно ромско население. Бучно и преполно. Вечерта кога се вратив од прошетката низ Струмица, контрастот помеѓу мирот и тишината во манастирот и буката надвор од оградата беше уште поприметлив. Околу 22 часот буката се потсмири. Заспав со мислата за утрешната временска прогноза. Најавуван беше дожд. Бев спремен, но сепак.

Станав утрото. Прозорите на собите се со обоено стакло, така што не се гледа какво е надвор. Какво ли време ќе ме поздрави кога ќе ги отворам?

Прогнозата не можеше да биде попогрешна. Ох среќа и радости! Сонце! Се расположив до максимум. Дај да разгледам тогаш малку.

IMG_20140525_064542IMG_20140525_064730 IMG_20140525_064512 IMG_20140524_181512 IMG_20140525_071712  IMG_20140525_064415 IMG_20140525_064340

Црква, Стара базилика, Конаци, Камбана, Пауни, Желки, Сонце, Кујна, Голема кујна, Кафе..

Се спремив и тргнав да си одам. На излегување ме прашаа

– Јадеше ли?

– Не. -реков -Јас бев договорен само за спиење.

– Не може да си одиш без доручек! Недела е и ова е црква. Врати се во кујната да ти дадат да јадеш.

Имав сендвичи спремно за дента, но не сакав да одбијам такво гостопримство. Доручекот беше богат. Се најадов, се заблагодарив и тргнав да си одам.

– Пак да ни дојдеш.

– Се разбира. Ви благодарам многу.

До Гевгелија имам само 50тина километри, а возот е дури во 18 и 50 попладне. На старт угорница, ридови. Убав крај.

IMG_20140525_094639IMG_20140525_094946По патот накај Богданци поминав и до Валандово. Рано, тивко, мирно. IMG_20140525_102830Знаев дека околу Богданци некаде има ветерници, но не знаев дали се гледаат некаде од патот. И ете ги, се гледаат. Огромни се. Штета што камерата не ми е подобра.

IMG_20140525_115721Свртев преку Стојаково и Богородица. Ветерниците се гледаат и од таму, дури и сите наеднаш, но пак камерата не може да достаса.

IMG_20140525_143355Предобро беше. Возев, застанав и и се јавив на жена ми.

– Слушај. Јас оваа година не морам да одам на одмор. Ова ми е сосем доволно за до идната… (ако не и за цел живот)

Стасав во Гевгелија. На железничката станица прашав за воз. Има во 17 и во 19 часот. Не ми се одеше со тој во 17 затоа што беше меѓународен. Знаев дека со лежипедот ќе ми биде покомплицирано во таков воз. Решив да си одам со тој во 19. Имав време па отидов до Негорски бањи на кафе. Се мислев и се премислив, сепак ќе си одам со тој во 17.

На станицата ја чекавме царинската контрола да заврши за да можеме да се качиме на возот. Кога ги отворија вратите се упатив кон последниот вагон и го качив лежипедот скроз на крај од компизицијата. Ме избрка кондуктерот од таму, тоа било кола за спиење. Ок, тргнав кон друг вагон. Каде одиш? – рече другиот кондуктер,- Не може во овој вагон, оди на крајот. Па од таму ме избркаа, реков. Кој, зашто, како, ајде веќе качи се некаде! Се качив, некаде меѓу два вагона. Заради таквите работи не ми се одеше со овој воз.

Па добро, барем е побрз од обичниот.

Скопје.

Дома.

После обилни дождови кои поплавија дел од Скопје, еден земјотрес и една домашна пица, заспав со насмевка на фотеља.

IMG_20140525_0946081– Крај –

 

Прилеп – Скопје

Доволно врнеше. Пред две недели не можев да издржам и иако беше најавен дожд,  отидов со воз до Куманово и возев на враќање преку Арачиново. По цел пат беше облачно, а на крај во Скопје ме фати дожд и солидно ме накисна. Бев спремен, кеса врз кацигата, непропустлива јакна, навлака преку торбата. Јакната на крај испадна Пропустлива, но не ми значеше воопшто.

IMG_20140504_10070911

Немав возено подолго време така што го искористив патувањево за да си ја испитам состојбата. Состојбата ми се виде во ред, само некако колената не ми изгледаа сигурни, а и ветерот што ме дуваше по удолницата не ми годеше.

Пак заврна следниот викенд, ништо од возење. Ми се насобра доволно. Прогнозата за следниот викенд беше совршена. Решив да ја искористам максимално. Ми требаше нешто каде што сум бил. Да е над 100 километри, а сепак да не е пренапорно. Плетвар, си реков, ама надолу.

Го имам возено Плетвар нагоре два пати и двата пати ми било солидно тешко. Угорницата е долга околу 20 километри со константно зголемување на стрмноста. Патот е без многу случувања на него, така што поради тоа изгледа уште подолг. Затоа решив да го возам од обратно. Од Прилеп кон Скопје.

Се возбудив во саботата. Решив да одам да купам карта за воз, а претходно да поминам и да купам нови гумички за кочниците. Некако со стариве цело време како да имам некаква празнина кај задното тркало. Влегов во продавницата ги најдов тие што ги сакам и решив да ги земам. Ама што се случи. Од возбуда си го заборавив кодот на картичката! За среќа во продавницата имаше и апарат на кој може да се плати со потпис. Ок реков кочници имам сега уште карта за воз. Отидов до банкомат да извадам пари, а на кодот уште не ми текнуваше. Пробав двапати, погрешен. Пробав третиот пат- “Картичката ви е задржана!” Ете ти сега. Морав да се позајмам пари од мајка ми за да можам да купам карта. Неочекуван пресврт на настаните. Карта купив, а кочниците добро ми изгледаат.

IMG_20140510_103320Возниот ред за неделата не ми одговараше совршено. Во Прилеп се стасува нешто пред 10 часот наутро. Навикнат сум да го имам цел ден пред мене кога возам, но овој пат не можев да бирам. Уживав во возот, иако застануваше на секои 10 минути. Застана дури и во еден тунел. Начув дека ја ладат локомотивата затоа што се прегреала по угорницата. Не се брзав. На тоа никако не можев да влијаам.

Стигнавме во Прилеп некаде по 10 часот, а јас знаев што ми се прави. Кафе! Свртев низ центарот. Рано беше и во ниеден кафич немаше никој, така што беше сеедно каде ќе седнам. Одбрав еден каде сум седел и порано и нарачав долго еспресо. Не ми беше доволно и нарачав уште едно. Знаев дека до Велес нема да имам друга прилика за добро кафе.

IMG_20140511_101337

Излезот од Прилеп кон Скопје го знам. Угорницата до Плетвар е стрмна, но кратка. Околу 5 километри. Ја фатив полека и со штедење. Знаев дека ако сега се напрегнам, можам да си го упропастам цело возење. Мислам дека цел саат ја качував. По пат имаше многу мотоциклисти и скоро сите ме поздравуваа со свирките. Ми годеше. Се чувствував како дома. Кога се качив на превојот не ни погледнав колку е саат. Се проврткав малку и се спремив за удолницата.

IMG_20140511_115344Знаев дека ќе ми пречи ветерот па затоа ставив марама под кацигата и тоа превиткана на дупло. Од самиот звук од брзото возење може да ме заболи глава, а тоа немаше да биде добро. Ги ставив и новите наочари за сонце. Плус имам нови гумички на кочниците кои што требаа да се пробаат. Ајде реков.

Брзината беше околу 50 кмч скоро целиот спуст. Ми беше чудно. Марамата и наочарите некако ме изолираа од надворешните услови. Не ми бучеа ушите и не ми биеше сонцето во очи. Новите кочници се покажаа многу добро. Даваа чувство на сигурност и секако беа добар избор.

IMG_20140511_125521Во Росоман стасав гладен. Мислев да се снабдам со вода во еден маркет, но беше затворен. Добро беше што пред него беа оставени масите и столиците така што седнав и си дадов доволно време да се одморам. Јадев на раат. Имав уште доста за возење и знаев дека ќе ми треба и силата и главата за да стасам дома.

Помеѓу Градско и Велес патот е преубав за возење со велосипед. Патот е доволно широк, нема премногу сообраќај, а околината е фантастична.

IMG_20140511_1436551IMG_20140511_143822Си ќутев и уживав. Ми се виде долго, но Велес немаше каде да бега. Стасав околу 4 часот попладне. Едвај најдов место да седнам на кафе затоа што изгледа цела младина во Велес беше излезена на кафе. Убава младина и тоа. Се заседнав, а имав уште доста пат до дома. Се надевав дека ќе стасам во Скопје пред да се стемни, но почна да ми изгледа дека нема да успеам. Не поради ништо друго освен поради лошиот пат помеѓу Езерото Младост и Катланово. Тој пат е приказна за себе. Секогаш се трудам да го избегнам, но секогаш пак се враќам по него. И секогаш повторно ме изненадува неговата состојба. Ми се чини дека секоја година е подолг и полош. Возев и барав зборови да го опишам на некој кој не го возел. Вака некако: тврда, нерамна, камена подлога со дупки. Врз неа ситен песок кој слободно се движи врз тврдата површина. И најгоре аглести камења, големи колку тупаница кои исто така никако не се поврзани со ништо. Ужас за велосипед, а камоли за лежипед и сето тоа долго околу 7 километри.

Стратешки го нападнав. Ги издишав гумите дури и под препишаната долна граница. Стратегијата се покажа успешна, но брзината сепак беше само околу 5кмч. На излезот од ужасот наидов на едни дечки кои ме прашаа:

– Како со твојов велосипед по патов?

– Катастрофа! – крикнав.

Застанав на крајот, ги напумпав гумите повторно и тргнав кон Катланово. Тука има една удолница, која не знам дали поради што сум блиску до дома, ама секогаш ме фаќа некаков адреналински напад кога ја возам. Пеам, викам, се смеам, лудница. Асфалтот мазен, скоро и да нема сообраќај, кочниците на место, така што нападот не изостана ни овој пат. Прекрасно чувство.

Прекрасно ама видов дека прошло 7 часот. Се стемнува околу 8, така што сфатив дека ќе ме стемни, а пред да тргнам не успеав да си го најдам задното црвено трепкачко светло. Не ми се допаѓаше тоа. Возев, а сонцето почна да заоѓа.

IMG_20140511_1929551Имав сила. Се штедев по цел пат, така што сега можев да запнам. И запнав. Возев со околу 25 на саат. Пролетав покрај селата што се по патот. Ми беше важно што побргу да стасам до Скопје. Ми правеше притисок недостатокот на задно светло.

Влегов во Маџари и осетив олеснување. Требаше уште само до кејот на Вардар да стасам. Кејот ме носи скоро до пред врата дома. Ете уште пругава да ја преминам. И што да кажам. Следев една кола пред мене која ја преоѓаше пругата. Касно сфатив дека аголот под кој колата ја сече пругата е невозможен да го фатам јас со лежипедот. Темно беше, немаше место за маневар, тргнав преку пругата накосо, предното тркало се слизна и јас се најдов на асфалтот колку што сум долг и широк. Истовремено како штo паднав ме фати грч на левата нога. Ме болеше толку јако што помислив дека е можно дури и нешто полошо да сум се повредил. Ја исправив ногата, сепак беше само грч. Од една кола ми довикнаа:

– Што направи? Па не ти е тоа за тука да го возиш! Тоа е за негде другде, не за овде. Тука не е за такви работи!

Тешко ми падна. Се прибрав, го проверив лежипедот., за среќа ништо битно не се скрши и продолжив понатаму.

Нервозен стасав на кеј. Ме нервираа пешаците на патеката и на сите им ѕвонев и грубо им кажував да се тргнат. Не сакав така да ми заврши возењето па затоа продолжив до Лептокарија трговскиот. Познавајќи ги скоро сите автомати за кафе во Скопје, знаев дека има една отворена продавница со Јакобс автомат. Седнав на клупа со кафето си го свртев филмот наназад.

IMG_20140511_115449

Сфатив дека сум поминал еден убав ден.

Кучково, сајла, наочари за сонце

– Не сум пишувал одамна, не знам од каде да почнам.

– Почни од почеток.

– Од Big Bang?

– Не мораш баш од Big Bang, скрати неколку милијарди години.

– Аха. ОК.

Од последната тура до Кратово, минатиот Ноември, немав некоја посериозна (подолга) тура за која што би пишувал. Све што се случуваше беше некако локално и во склоп со временските услови. Си купив еден точак за низ град и до работа, а едниот го припремив за снег и мраз. За жал тој го возев само еднаш зимава. Сфатив дека нестабилноста на времето ми пречи во планирањето на турите. Барем во лето знаеш дека ќе биде сончево и се припремаш за тоа. Есен, зима, тука веќе прогнозите не се точни. И така помина зимата без возење. Со Probike Skopje извозевме до Лешок. Беше убаво, но пак се потврди разликата меѓу лежипедот со обичен велосипед. Угоре поспор, удолу побрз. Никако не можев да се усогласам со останатите. Бев и еднаш до Катланово колку за тренинг и таму се запознав со дечките од EXPLORE MACEDONIA TOUR  и тие организирале заеднички тури на точаци низ Македонија. Еве деновиве сонце, јас одморен и сега ми доаѓа пак желбата за престој на отворен пат. Се припремам.

Поработев малку на лежипедот. Неговата конструкција е таква да цевката од рамот на која се монтирани педалите е долга до толку да при притисок на педалите целата цевка се витка надолу. Морав да го решам тоа затоа што многу од енергијата, поготово кога се вози нагоре, се губи поради тоа виткање и едноставно силата не оди преку ланецот до задната ѕвезда, туку се троши на самиот флекс на цевката. Открив дека тоа бил чест проблем на лежипедите од мојот тип. Да речеме Baccetta го имаат тоа решено со промена на профилот на цевката од тркалезен во овален, капка профил. Јас немам услови за такви измени, така што се решив за поедноставно решение.

sajla1 sajla2

Прицврстив една сајла за кочница од врвот на делот што го држи предниот менувач, до делот веднаш под воланот и ја затегнав. Веднаш ми изгледаше поцврсто. Ја тестирав како гитара. Додека стискав на педалите, лупав по сајлата. Звукот се менуваше. Тоа значи дека цевката од рамот се труди да се свитка надолу додека сајлата ја спречува во тоа. Промената ја тестирав на Водно. Целиот лежипед се однесуваше поживо и реагираше поубаво на притисокот на педалите. Не влијаеше премногу на брзината на качување, но јас се чувствував порелаксирано и поодморно кога се качив на врв.

vodno1Беше во ред сајлата, но сепак нејзиниот квалитет не ми изгледаше сигурен, така што ја заменив со подобра и таа ја поставив на дупло. Така сум посигурен дека нема да се скине. А лошо би било да се скине, затоа што ако го стори тоа, ќе го стори во најлош момент кога најјако ќе стискам на педалите. Ризикувам да ја оштетам рамката така.

Втора работа на која и посветив внимание се наочари за сонце. Ми пречи сонцето додека возам, особено кога е најтопло. Бидејќи носам наочари со диоптер, не можам да носам обични со затемнети стакла. Минатата година пробав со едни стакла во боја кои се прикачуваат на самата рамка од наочарите. Идејата не е толку лоша, но квалитетот на стаклата е слаб и целата конструкција изгледа пренежна и бара внимателно ракување. Така што овој пат ја земав мојата стара рамка за наочари и на неа ставив диоптерски стакла во боја. Стаклата се супер, ракувањето е како со обични наочари. Најдобра варијанта ќе беа фотогреј стакла кои се менуваат според јачината на светлина, но сепак ми се видоа прескапи.

За тест на новите наочари и сајла се решив да возам до крстот кај Кучково. Сум возел до таму мислам пред две години и ми остана во убаво сеќавање. Проверив само 15 километри од кај мене дома.

Се погоди убав сончев ден. Патот оди преку кружниот тек во Ѓорче Петров (оној кај пазарот) преку Новоселски пат, Волково и на крај Кучково. По патот има табли со натпис “Кучково- Крстот” така што не може да се промаши. Не можам да сфатам зошто стои КрстОТ, а не само Крст, но тоа е. Угорницата е таман, со кратки солидно стрмни делови, мислам околу 7 километри долга. Толку е блиску до Скопје, а сепак како да си на друго место.

Кучково

Кучково

На крајот е ова плато со крст.

Крст, Кучково

Крст, Кучково

Поглед кон Скопје од Кучково

Поглед кон Скопје од Кучково

Што се однесува до тестот, тој беше успешен. И сајлата и наочарите се покажаа како добра идеја. Добар беше и изборот на тест рутата. Горе е многу мирно и ми се допаѓа аголот на погледот врз Скопје. Навикнат сум да го гледам од Водно, а вака од страна е редок призор.

Враќањето беше брзо поради удолницата. Возев околу 50 кмч и за миг бев дома. На време и за краток одмор и прошетка со семејството.

Ах да, за крај и слика од тестот на наочарите за сонце.

Кучково

Кучково

Петочно изненадување

Многу пријатно се изненадив  (читај израдував) денес кога случајно открив дека ми го споделиле блогот на www.ligfiets.net . Холандски сајт специјализиран за лежипеди и сè поврзано со нив.

Линк до петочното издание 07.02.2014

vrijdagbericht-07-02-2014