Струмица

Се мислев дали да напишам текст во врска со патувањето до Струмица. Се плашев да не ми се разлее убавото чувство што ми остана откога се вратив дома,  ако го споделам. Ама па ако не ги споделам убавите моменти, што ќе остане? За неубави секој си има свои. И така,

Струмица.

Знаев дека ми се вози источна Македонија. Сум спомнал неколку пати дека десно од Велес ми е преубаво, а толку ретко сум таму. Возот до Кочани уште ми прави проблем затоа што никако не можам да го комбинирам без спиење првиот ден. Гледав по мапата, мерев километри, проверував возен ред. Велес – Струмица, преку Радовиш 120км. Струмица – Гевгелија 50км. Временска прогноза не баш совршена,  предвидени врнежи тој викенд. Е па баш ми е гајле – Една карта во еден правец до Велес, за сабота!

Железничката станица очекувано полна. Видов уште двајца со велосипеди и знаев дека ќе треба некако да ги усогласиме на едно место, а да не им пречиме на кондуктерите. Им викаше едниот – Не таму девојче, не таму. Во оној дел, онде! Покажувајќи на еден поширок дел од вагонот. Се напикавме некако. За брзо време слегов во Велес. Не фалеа коментарите: Ем лежиш, ем возиш! Црногорски точак! и слично. Бев прегладнет. Додека јадев на телефонот проверував каде е излезот кон Штип. Нешто ми беше чудно. Курсорот на мапата ми е свртен наопаку. Стрелката покажува наназад цело време. Ќе мора да се навикнам затоа што немам време сега да го чепкам. Тргнав. Патот помеѓу Велес и Штип сум го возел неколку пати и ми се допаѓа, ама овој пат времето си го напраи своето. Толку беше облачно, сиво и депресивно, што цело време го проверував километражникот. Не проаѓа патот. Како да возам во место.

IMG_20140524_093416 Се доклацкав некако до клучката пред Штип. На една бензинска пумпа најдов на автомат за кафе и седнав да одморам малку. Од тука патот кон Радовиш и Струмица ми е непознат. Минатата година на истово место ме пресретна извесен Оливер од Штип, исто на точак. Уште тогаш ми го покажа патот и го пофали дека е преубав, ама не се сеќам дали рече за патот за Кочани или за Радовиш.

Тргнав кон непознатото. Почна со блага удолница која ми годеше. Времето полека се отвараше.

IMG_20140524_122554Патот е убав, но тесен и со солиден сообраќај. Имаше и многу камиони па така да цело време проверував во ретровизорот да не се најдам во незгодна позиција кога два се разминуваат. Видов и нешто што личеше на пресечена пирамида.

IMG_20140524_131207

Подоцна видов дека тоа било нешто поврзано со рудникот Бучим. Вака оддалеку изгледа имресивно и страно. Времето продолжи да се разубавува и јас продолжив кон Радовиш со повеќе елан.

Во Радовиш морав да седнам во сендвичара да пијам кафе зато што сите кафичи беа скроз полни. Млади, стари, деца и слично.

IMG_20140524_142206 IMG_20140524_143823

Изегов на патот кон Струмица и реков – Е за ваков пат е создаден лежипедов!

IMG_20140524_150715

Широк. Нов асфалт. Блага удолница, таман да лежипедот без вртење на педали сам оди 30 на саат. Уживав. Скоро и да неќев да стасам во Струмица.

IMG_20140524_160646Отидов до центарот и замолив да ме сликаат (уште се смеам на сликава). Реков – Ако може да се гледа и споменикот во позадина..

IMG_20140524_164039Требаше некако вака да изгледа 🙂

IMG_20140524_1639421Во Струмица имав договорено да спијам во Манастир Свети Петнаесет. Се распрашав и го најдов. Маалото во кое се наоѓа (барем така ми изгледаше) е со комплетно ромско население. Бучно и преполно. Вечерта кога се вратив од прошетката низ Струмица, контрастот помеѓу мирот и тишината во манастирот и буката надвор од оградата беше уште поприметлив. Околу 22 часот буката се потсмири. Заспав со мислата за утрешната временска прогноза. Најавуван беше дожд. Бев спремен, но сепак.

Станав утрото. Прозорите на собите се со обоено стакло, така што не се гледа какво е надвор. Какво ли време ќе ме поздрави кога ќе ги отворам?

Прогнозата не можеше да биде попогрешна. Ох среќа и радости! Сонце! Се расположив до максимум. Дај да разгледам тогаш малку.

IMG_20140525_064542IMG_20140525_064730 IMG_20140525_064512 IMG_20140524_181512 IMG_20140525_071712  IMG_20140525_064415 IMG_20140525_064340

Црква, Стара базилика, Конаци, Камбана, Пауни, Желки, Сонце, Кујна, Голема кујна, Кафе..

Се спремив и тргнав да си одам. На излегување ме прашаа

– Јадеше ли?

– Не. -реков -Јас бев договорен само за спиење.

– Не може да си одиш без доручек! Недела е и ова е црква. Врати се во кујната да ти дадат да јадеш.

Имав сендвичи спремно за дента, но не сакав да одбијам такво гостопримство. Доручекот беше богат. Се најадов, се заблагодарив и тргнав да си одам.

– Пак да ни дојдеш.

– Се разбира. Ви благодарам многу.

До Гевгелија имам само 50тина километри, а возот е дури во 18 и 50 попладне. На старт угорница, ридови. Убав крај.

IMG_20140525_094639IMG_20140525_094946По патот накај Богданци поминав и до Валандово. Рано, тивко, мирно. IMG_20140525_102830Знаев дека околу Богданци некаде има ветерници, но не знаев дали се гледаат некаде од патот. И ете ги, се гледаат. Огромни се. Штета што камерата не ми е подобра.

IMG_20140525_115721Свртев преку Стојаково и Богородица. Ветерниците се гледаат и од таму, дури и сите наеднаш, но пак камерата не може да достаса.

IMG_20140525_143355Предобро беше. Возев, застанав и и се јавив на жена ми.

– Слушај. Јас оваа година не морам да одам на одмор. Ова ми е сосем доволно за до идната… (ако не и за цел живот)

Стасав во Гевгелија. На железничката станица прашав за воз. Има во 17 и во 19 часот. Не ми се одеше со тој во 17 затоа што беше меѓународен. Знаев дека со лежипедот ќе ми биде покомплицирано во таков воз. Решив да си одам со тој во 19. Имав време па отидов до Негорски бањи на кафе. Се мислев и се премислив, сепак ќе си одам со тој во 17.

На станицата ја чекавме царинската контрола да заврши за да можеме да се качиме на возот. Кога ги отворија вратите се упатив кон последниот вагон и го качив лежипедот скроз на крај од компизицијата. Ме избрка кондуктерот од таму, тоа било кола за спиење. Ок, тргнав кон друг вагон. Каде одиш? – рече другиот кондуктер,- Не може во овој вагон, оди на крајот. Па од таму ме избркаа, реков. Кој, зашто, како, ајде веќе качи се некаде! Се качив, некаде меѓу два вагона. Заради таквите работи не ми се одеше со овој воз.

Па добро, барем е побрз од обичниот.

Скопје.

Дома.

После обилни дождови кои поплавија дел од Скопје, еден земјотрес и една домашна пица, заспав со насмевка на фотеља.

IMG_20140525_0946081– Крај –

 

Advertisements

Прилеп – Скопје

Доволно врнеше. Пред две недели не можев да издржам и иако беше најавен дожд,  отидов со воз до Куманово и возев на враќање преку Арачиново. По цел пат беше облачно, а на крај во Скопје ме фати дожд и солидно ме накисна. Бев спремен, кеса врз кацигата, непропустлива јакна, навлака преку торбата. Јакната на крај испадна Пропустлива, но не ми значеше воопшто.

IMG_20140504_10070911

Немав возено подолго време така што го искористив патувањево за да си ја испитам состојбата. Состојбата ми се виде во ред, само некако колената не ми изгледаа сигурни, а и ветерот што ме дуваше по удолницата не ми годеше.

Пак заврна следниот викенд, ништо од возење. Ми се насобра доволно. Прогнозата за следниот викенд беше совршена. Решив да ја искористам максимално. Ми требаше нешто каде што сум бил. Да е над 100 километри, а сепак да не е пренапорно. Плетвар, си реков, ама надолу.

Го имам возено Плетвар нагоре два пати и двата пати ми било солидно тешко. Угорницата е долга околу 20 километри со константно зголемување на стрмноста. Патот е без многу случувања на него, така што поради тоа изгледа уште подолг. Затоа решив да го возам од обратно. Од Прилеп кон Скопје.

Се возбудив во саботата. Решив да одам да купам карта за воз, а претходно да поминам и да купам нови гумички за кочниците. Некако со стариве цело време како да имам некаква празнина кај задното тркало. Влегов во продавницата ги најдов тие што ги сакам и решив да ги земам. Ама што се случи. Од возбуда си го заборавив кодот на картичката! За среќа во продавницата имаше и апарат на кој може да се плати со потпис. Ок реков кочници имам сега уште карта за воз. Отидов до банкомат да извадам пари, а на кодот уште не ми текнуваше. Пробав двапати, погрешен. Пробав третиот пат- “Картичката ви е задржана!” Ете ти сега. Морав да се позајмам пари од мајка ми за да можам да купам карта. Неочекуван пресврт на настаните. Карта купив, а кочниците добро ми изгледаат.

IMG_20140510_103320Возниот ред за неделата не ми одговараше совршено. Во Прилеп се стасува нешто пред 10 часот наутро. Навикнат сум да го имам цел ден пред мене кога возам, но овој пат не можев да бирам. Уживав во возот, иако застануваше на секои 10 минути. Застана дури и во еден тунел. Начув дека ја ладат локомотивата затоа што се прегреала по угорницата. Не се брзав. На тоа никако не можев да влијаам.

Стигнавме во Прилеп некаде по 10 часот, а јас знаев што ми се прави. Кафе! Свртев низ центарот. Рано беше и во ниеден кафич немаше никој, така што беше сеедно каде ќе седнам. Одбрав еден каде сум седел и порано и нарачав долго еспресо. Не ми беше доволно и нарачав уште едно. Знаев дека до Велес нема да имам друга прилика за добро кафе.

IMG_20140511_101337

Излезот од Прилеп кон Скопје го знам. Угорницата до Плетвар е стрмна, но кратка. Околу 5 километри. Ја фатив полека и со штедење. Знаев дека ако сега се напрегнам, можам да си го упропастам цело возење. Мислам дека цел саат ја качував. По пат имаше многу мотоциклисти и скоро сите ме поздравуваа со свирките. Ми годеше. Се чувствував како дома. Кога се качив на превојот не ни погледнав колку е саат. Се проврткав малку и се спремив за удолницата.

IMG_20140511_115344Знаев дека ќе ми пречи ветерот па затоа ставив марама под кацигата и тоа превиткана на дупло. Од самиот звук од брзото возење може да ме заболи глава, а тоа немаше да биде добро. Ги ставив и новите наочари за сонце. Плус имам нови гумички на кочниците кои што требаа да се пробаат. Ајде реков.

Брзината беше околу 50 кмч скоро целиот спуст. Ми беше чудно. Марамата и наочарите некако ме изолираа од надворешните услови. Не ми бучеа ушите и не ми биеше сонцето во очи. Новите кочници се покажаа многу добро. Даваа чувство на сигурност и секако беа добар избор.

IMG_20140511_125521Во Росоман стасав гладен. Мислев да се снабдам со вода во еден маркет, но беше затворен. Добро беше што пред него беа оставени масите и столиците така што седнав и си дадов доволно време да се одморам. Јадев на раат. Имав уште доста за возење и знаев дека ќе ми треба и силата и главата за да стасам дома.

Помеѓу Градско и Велес патот е преубав за возење со велосипед. Патот е доволно широк, нема премногу сообраќај, а околината е фантастична.

IMG_20140511_1436551IMG_20140511_143822Си ќутев и уживав. Ми се виде долго, но Велес немаше каде да бега. Стасав околу 4 часот попладне. Едвај најдов место да седнам на кафе затоа што изгледа цела младина во Велес беше излезена на кафе. Убава младина и тоа. Се заседнав, а имав уште доста пат до дома. Се надевав дека ќе стасам во Скопје пред да се стемни, но почна да ми изгледа дека нема да успеам. Не поради ништо друго освен поради лошиот пат помеѓу Езерото Младост и Катланово. Тој пат е приказна за себе. Секогаш се трудам да го избегнам, но секогаш пак се враќам по него. И секогаш повторно ме изненадува неговата состојба. Ми се чини дека секоја година е подолг и полош. Возев и барав зборови да го опишам на некој кој не го возел. Вака некако: тврда, нерамна, камена подлога со дупки. Врз неа ситен песок кој слободно се движи врз тврдата површина. И најгоре аглести камења, големи колку тупаница кои исто така никако не се поврзани со ништо. Ужас за велосипед, а камоли за лежипед и сето тоа долго околу 7 километри.

Стратешки го нападнав. Ги издишав гумите дури и под препишаната долна граница. Стратегијата се покажа успешна, но брзината сепак беше само околу 5кмч. На излезот од ужасот наидов на едни дечки кои ме прашаа:

– Како со твојов велосипед по патов?

– Катастрофа! – крикнав.

Застанав на крајот, ги напумпав гумите повторно и тргнав кон Катланово. Тука има една удолница, која не знам дали поради што сум блиску до дома, ама секогаш ме фаќа некаков адреналински напад кога ја возам. Пеам, викам, се смеам, лудница. Асфалтот мазен, скоро и да нема сообраќај, кочниците на место, така што нападот не изостана ни овој пат. Прекрасно чувство.

Прекрасно ама видов дека прошло 7 часот. Се стемнува околу 8, така што сфатив дека ќе ме стемни, а пред да тргнам не успеав да си го најдам задното црвено трепкачко светло. Не ми се допаѓаше тоа. Возев, а сонцето почна да заоѓа.

IMG_20140511_1929551Имав сила. Се штедев по цел пат, така што сега можев да запнам. И запнав. Возев со околу 25 на саат. Пролетав покрај селата што се по патот. Ми беше важно што побргу да стасам до Скопје. Ми правеше притисок недостатокот на задно светло.

Влегов во Маџари и осетив олеснување. Требаше уште само до кејот на Вардар да стасам. Кејот ме носи скоро до пред врата дома. Ете уште пругава да ја преминам. И што да кажам. Следев една кола пред мене која ја преоѓаше пругата. Касно сфатив дека аголот под кој колата ја сече пругата е невозможен да го фатам јас со лежипедот. Темно беше, немаше место за маневар, тргнав преку пругата накосо, предното тркало се слизна и јас се најдов на асфалтот колку што сум долг и широк. Истовремено како штo паднав ме фати грч на левата нога. Ме болеше толку јако што помислив дека е можно дури и нешто полошо да сум се повредил. Ја исправив ногата, сепак беше само грч. Од една кола ми довикнаа:

– Што направи? Па не ти е тоа за тука да го возиш! Тоа е за негде другде, не за овде. Тука не е за такви работи!

Тешко ми падна. Се прибрав, го проверив лежипедот., за среќа ништо битно не се скрши и продолжив понатаму.

Нервозен стасав на кеј. Ме нервираа пешаците на патеката и на сите им ѕвонев и грубо им кажував да се тргнат. Не сакав така да ми заврши возењето па затоа продолжив до Лептокарија трговскиот. Познавајќи ги скоро сите автомати за кафе во Скопје, знаев дека има една отворена продавница со Јакобс автомат. Седнав на клупа со кафето си го свртев филмот наназад.

IMG_20140511_115449

Сфатив дека сум поминал еден убав ден.

Петочно изненадување

Многу пријатно се изненадив  (читај израдував) денес кога случајно открив дека ми го споделиле блогот на www.ligfiets.net . Холандски сајт специјализиран за лежипеди и сè поврзано со нив.

Линк до петочното издание 07.02.2014

vrijdagbericht-07-02-2014

Link

Интервју за danaucime.mk/magazin

Секое излегување со “лежипедот” надвор е интересна случка
01-02-2014

Секое излегување со “лежипедот” надвор е интересна случка

Сергеј Гегај – сопственик на првиот “лежипед” во Македонија

Многумина го знаат како човекот со чудното превозно средство “лежипед”. Сергеј Гегај е фамилијарен човек, вработен во државна институција, со една посебна пасија -”лежипед”

 

Година дена блог

Декември стаса и јас се сетив дека блогот почнав да го пишувам пред една година. Минатиот декември. Некако овој период ми е период на преод од топлиот во ладниот дел од годината. Затоа изгледа сум почесто дома и не возам многу. Освен низ град. Но за подалеку некако сакам да бидам психички поспремен. Не мислам дека ќе ми биде ладно да возам, ама целата подготовка е различна за возење во зима.

Лежипедот го купив декември 2011. Го имам веќе две години. Не ја мерам вкупната километража која сум ја поминал со него. Повеќе мислам на деловите од Македонија низ кои не сум прошол. Ги има доста, ама им се намалува бројот. За оваа година ми беше планирано да возам околу Охридско езеро, но ете некако не се случи. Имаше влијание и возниот ред на Македонски железници кои ова година имаа укинато некои линии кои ми беа многу битни, како попладневниот воз од Кичево кон Скопје и попладневниот од Кочани. Без нив планирањето рути беше покомплицирано. Ќе видиме овогодинешниот возен ред што ќе донесе (и тој се менува во декември).  Инаку со возовите на МЖ добро проаѓав. Цената од две кафиња (Скопски) за еден правец ми изгледаше сосем пристојна. Е сега, и “удобноста” е на исто ниво, мада мене воопшто ништо не ми пречеше. Второ што не успеав да извозам, а веќе го имав планот, беше Струмица, преку Велес и Штип. Планот ќе го префрлам за следнава година.

Ме радува, лично, што годинава успеав да возам неколку дена по ред. Тоа беше тура од мислам 350 километри. Прилеп, Битола, Ресен, Охрид… Пола Македонија. Ми остана во многу добар спомен. Еден куп градови. Исто и турата до Кратово беше со преспивање. Прекрасни спомени. Источна Македонија ми е преубава.

Со лежипедот се навикнавме еден на друг. Му ги открив предностите и слабостите. Може уште да се инвестира во подобра опрема, полесна и поиздржлива. Во тој дел нема крај, секогаш може подобро. Дали може подобро во мојата издржливост, тоа допрва треба се види. Иако сега малку паузирам, за идната година имам планови цела торба. Би било фино да можам да поминам преку граница, било која. Врање беше една од опциите, или Солун. Ме влечат некои подолги тури. Малку да се заборавиш од возење. Сам со себе. Следам неколку велосипедисти кои возат околу светот, се замислувам и јас некогаш како нив. Можеби и не толку далеку, но барем некоја дестинација од 1000 километри. Би го сметал тоа за успех. Би се вратил дома насмеан.

На почеток блогот го пишував целно за лежечки велосипеди. Се запознавав јас со лежипедот, а претпоставувам и тие што читаа. Постепено, откога навлегов повеќе во проблематиката на велосипедизмот, откога некои работи ми станаа вообичаени, сфатив дека со лежипедот можам да стасам до каде сакам. Така што неочекувано блогот ми се сврти кон една патеписна насока. Не претпоставував дека ќе ги опишувам турите. Дека некому ќе му објаснувам колку е некаде убаво, а убаво е навистина. Да се биде сам на патот, на отворено, е посебно чувство. Да се открива нов предел е прекрасно.

Мене веќе лежипедот не ми е чуден. Го гледам како можност. Како средство, алат кој ми помага. Исто така и се навикнав да се вртат по мене, да ми свират со коли, да ме мислат за “странец”. Без тоа не може да помине ниедно излегување. Од “Будала!” до “Браво!”, реакции секакви.

Гледано статистички, ми се допаѓа посетеноста на блогот. Над 10000 прегледи од цел свет. Би сакал да има повеќе коментари и разговори, дури можеби и прашања. Да размени некој некое искуство со мене. Би било убаво да има повеќе македонски блогови поврзани со велосипедизам. Со време очекувам дека и ќе биде така. Приметувам дека велосипедизмот во Македонија зема замав. Од урбано градско возење до тури од над 100 километри. Се надевам дека и инфраструктурата ќе се развива според потребите.

Не знам во кој правец ќе ме однесе пишувањево на блогов. Приметувам дека и тој се развива и менува како мене. Кои работи ќе ми се случуваат на мене, ќе му се случуваат и нему. Се надевам дека сите ќе бидат позитивни.

Поздрав до следниот пост.

Кратово

Сонце.

Цел октомври сонце. Мами надвор, на пат, а мене малку ми треба.

Патувањето започна со воз од Скопје до Куманово.

IMG_20131026_080840Класика. Последен вагон. На самиот крај од композицијата. Очекував дека на перонот ќе има поубав воз затоа што картата што ја купив беше за брз. За тој што оди до Белград, преку Табановце. Ова беше ист воз како и секој друг, но барем овој до Куманово не требаше да застанува, А и времето ми одговораше. Тргнува во 8 и 20, а во Куманово треба да е пред девет часот. Иако е сончево сепак не ми се вози рано наутро. Рачунав дека за 50 километри не морам да брзам. Го имам цел ден пред себе. Рутата за првиот ден беше следната. Скоро цел пат угорница ама во последно време дури и почнав да уживам на угорниците. Си фаќам една брзина и возам. Ме радува фактот што без проблем се качувам.

Девет саат. Проверка на мапата да утврдам кон каде е излезот за Кратово и старт. Се  помачив додека излегов од Куманово. Ме бунеше тоа што на мапата имаше два пата по кои можеше да се вози. Не бев сигурен дали едниот од нив е автопат, поради што би морал да го одберам другиот. Прашав на една бензиска. Ми рекоа -Автопат е. Се свртев, го гледам патоказот дека е со жолта боја, и сфатив дека всушност грешат. Да беше автопат знакот за Кратово ќе беше зелен. Размислив малку и за вториот пат кој би требало да се движи низ населени места, но сепак се решив за првиот. Населени места подразбираат и кучиња, а баш и не уживам во средбите.

Сонце уште од утро. Патот од типот “Мој омилен”

IMG_20131026_100657

Доволно широк. Малку сообраќај. Убав асфалт. Температура околу 20. степен. Ретко можат сите параметри да се вклопат толку совршено.

Угоре, удолу. Угоре, удолу. Угоре, пак угоре, пак угоре, па малку удолу. Почнав да разговарам со угорниците. Да се карам. -“Мене ли ме најде?” -“Готова си!”. Се трудат. Стрмни, долги, ама на крајот сите попуштаат. На врвот од последната седнав да се напијам кафе. Ми се погоди друштво да ми прави една желка.

IMG_20131026_122726

Си поприкажавме. Додуша повеќе јас зборував. Желките не се многу познати по муабетење.

После Страцин патот врти на десно. Ме израдува знакот за Кратово и Куклица. Следеше подолга удолница. Како само се однесуваше лежипедот по таа удолница. Пред да тргнам, бидејќи имав мала километража за возење, се решив за помеки гуми. Брзина не ми требаше, повеќе удобност. Со помеки гуми лежипедот е како Ролс Ројс на удолници. Не крева преголема брзина. Дупките и пукнатините ги преминува без удари и вибрации. Милина. Воздухот ме ладеше и покрај сонцето. Тоа беше уживање за паметење.

На тој дел од патот сообраќајот уште повеќе се намали. Се разминав едвај со неколку автомобили. Се радував на посетата на Куклица. Не сум бил досега. Сум слушал и гледал слики од таму. И ете го. Исто како на сликите. Уствари и би било чудно да се менува, нели.

kukkliciIMG_20131026_132548 IMG_20131026_132634IMG_20131026_133254Чувството е невоообичаено. Како да си на друга планета. Непознати облици и материјали. Како да требало да остане скриено засекогаш, но по нечија грешка (за која што кривецот е сигурно казнет) азното станало достапно на сите.

Поседов, разгледав, се потрудив да запаметам. Време беше да продолжам кон Кратово.

И ете го.

IMG_20131026_144700И добро што стасав. Не знам како по пат останав без вода и веќе бев жеден. Најверојатно сендвичот што го изедов во Куклица бил солидно солен. Имаше еден знак по пат на кој стоеше дека има питка вода на 200 метри, но кога стасав таму целото опкружување на чешмата на која пишуваше Гоцева чешма, беше во таква лоша состојба, да се откажав од полнење на шишињата. Ќе издржам.

Се радував што сум во Кратово. Апсолутно ми е непознат град. Никогаш не сум бил досега. Немав многу време до стемнување па затоа се потрудив да видам што повеќе. Од брзање немав ни можност да посветам внимание на секој објект посебно, а во случај со Кратово тоа ми е особено криво.

IMG_20131026_150335IMG_20131026_150626IMG_20131026_150640IMG_20131026_151153IMG_20131026_161914IMG_20131026_161934IMG_20131026_162421IMG_20131026_162634Измешани емоции. Положбата на градбите, куќите, улиците. Чувството меѓу нив е преубаво. Единствено што ми засмета е лошото одржување на градот. Се гледа дека некогаш бил богат и со луѓе и со средства. Сега, барем јас така го почувствував, како запоставен. Фасадите, бандерите, шахтите, непроменети повеќе децении. Све ми се виде поправано -недоправено. Најмогу ме зачудија бандерите. Не можеш да фатиш кадар да сликаш без да во него има најмалку еден кабел кој виси од некоја бандера.

Вечерав Кратовска пастрмајлија со чадено месо и се прибрав да се одморам. А таму каде се одморав е приказна за себе.

IMG_20131026_161622

Шанчева куќа.

Стара околу 300 години, во поново време со реновирана надворешност. Се користи како хостел за патници намерници кои сакаат да го почувствуваат животот на старо Кратово. Внатрешноста е уникатна. Мирисот, звуците на дрвените скали, вратите, прозорците. Се е од друго време, од друг живот.

IMG_20131026_161723IMG_20131026_165002Се радував на преноќувањето се додека не ми кажаа дека вечерта освен мене нема да има никој друг во куќата. Хмм. Сам. Во куќа стара 300 години! Па какви се звуци нема таа куќа да произведува навечер. Се ближеше 22 часот, а јас полека се спремав за спиење со начулени уши. Заѕвони телефонот. Сепак ќе дошле уште двајца да преноќат таа вечер. Мајстори кои работеле на фасада на некоја црква. Ех. Малку и ми стана криво што не останав сам. Заспав.

Недела, утро.

Станав порано затоа што дента имав за возење околу 130 километри. Се радував на утрото. Беше ладно, но ме чекаше најубавиот дел од посетата на Шанчева куќа.

IMG_20131027_053103Кујната.

Не можам да го опишам задоволството на кафеџија како мене, да пие кафе рано насабајле во кујна како оваа. Уште кога ја отворив вратата ме обзема мирис на к’цана сол, свежо нане, турско кафе, дрвен под, мебел, векови. Убавини.

Си приставив кафе и на телефонот ја проверував рутата на патот за дента. Со кафето ги читав апдејтите на Снежана Радојчиќ http://gea-tour.com/ која што деновиве вози низ Непал, Анапурна. Го споредував нејзиниот потфат со моите микро патешествија. Сам, на пат. Размислував.

Се поздравив со Кратово.

IMG_20131027_064307Времето и тој ден ме служеше.

IMG_20131027_071611 IMG_20131027_071700

По кратка стрмна угорница следеше дооолг спуст. Повторно лежипедот. Повторно уживање. Меки гуми, брзина околу 45 километри на час. Мислев да застанам во Пробиштип кој ми беше по пат, но се плашев дека ќе немам време да стигнам во Скопје пред да се стемни. Дента се смени саатот така што веќе во 17 ќе биде темно. Поминав низ Пробиштип без застанување и продолжив понатака по удолницата. Немаше потреба од вртење педали. Брзината ми беше некаде околу 30 кмч. Застанав. На патот имаше знак за Свети Николе. Ми проработе авантуристичкиот дух. Тој правец не ми беше во планот. За беља на мапата на телефонот тој пат изгледа како да е прекинат. Немам време за грешки. Си го прибрав авантуристичкиот дух назад. Ке се држам до планот.

Аголот на уздолницата се намали така што сега морав да вртам со педалите. Брзината солидна, но патот ми се виде долг. Поради меките гуми и трудот за вртење е поголем. Не ми се допадна кога сфатив дека уште сум далеку од Свети Николе, а веќе сум уморен. После четири саати возење јас сум само во околина на Штип. Како сум можел да возам 12 часа од Охрид до Скопје, а сега после само четири јас сум исцрпен? Направив мала интроспекција, се прилагодив на состојбата, се пофалив за дотогаш сработеното и си дадов елан за понатаму.

Во Свети Николе седнав на кафе во нај “тупса – тупса” (гласниот) кафич што го најдов. Ми фалеше малку бука и човечка галама. Се одморив. Патот од тука до дома го знам. Знам што ме чека. Ме радуваше тоа што тој ми е омилен крај за возење. Колку сака нека е стрмен. Ионака по стрмното има уште поубава уздолница скоро до дома.

Тргнав.

На една раскрсница прашав едни деца кои ме гледаа за патот кон Скопје. Со задоволство ми го посочија. Возев кратко, а тие одеа по мене. Нешто не ми беше во ред. Пак го прашав едното дете дали е сигурно за патот и тоа одговори:

-Да, за Скопје! Прво Куманово, па потоа Скопје.

-Куманово?! Па не идам јас за Куманово!

Го извадив телефонот и видов дека сум тргнал, како што рекоа децата, кон Куманово.

– Така и ми треба кога слушам деца, реков на глас.

Ме слушнаа. Ми падна криво. Па тие само сакаа да ми помогнат. Ах, што сум станал за нигде. Немаше поправање на ситуацијата. Се поздравив и продолжив по патот по кој што мислев да возам. Кон Сушица.

sv nikole1Немам доволно убави зборови во мојот речник за тој предел.

Последните стотина метри од узгорницата ги поминав со туркање. Бев задоволен. Оттука имам десетина километри прекрасна удолница. Направив пауза на врвот. Кафе, сендвич и нешто благо.

Ууууумммммнннндддоооллллнниииццааааттааа…

Коњари Горно, Средно па Долно. Ржаничино, Петровец, Идризово. Едно по едно, полека до Маџари. Веќе беше околу 16 и 30 (по ново). Кога стигнав на кеј во Аеродром, сонцето веќе беше на зајдување. Додека стасав до дома веќе и зајде сосем.

Е мора да зајде.

Рута Велес – Куманово, преку Свети Николе

Е па редно беше малку да се повозам, да поуживам. Откога прв пат возев до Свети Николе и Штип, пределот ми остави многу убав впечаток. Денес се сетив дека пред многу години, околу деведесеттите, еднаш тргнав со автостоп накај Штип. Брат ми таму служеше војска. Бидејќи бев сам, плус и машко, многу тешко ме качуваа во кола. На крај сепак стасав, но голем дел после Велес одев пешки. Така што патот околу Мамутчево, Лозово и Сарамзалино го имам уште тогаш одблиску запознаено. Многу ми е убаво натаму. Ми одговара и бојата и ритамот на пределот.

Првобитната идеја за искористување на продолжениот викенд беше возење околу Охридско езеро, но тоа бараше повеќе логистика. Преспивање, возови… Плус оваа година во Македонски железници решиле да го укинат попладневниот воз од Кичево кон Скопје, така што во недела ќе морав до 12 часот да бидам во Кичево. Не дека немаше да стасам, но ќе го изгубев цел ден што можев да го поминам во Охрид. А криво ми е. Имав зацртано оваа година да го извозам езерото. Има уште до нова година, така што имам уште шанса за тоа.

Добро реков, ако не може Охридско езеро, ајде да возам некаде каде што не сум бил, а знам дека ќе ми се допаѓа. Километражата да биде помеѓу 50/60 и 100 километри. Седнав на bikemap.net, мерев, премерував и на крај се решив за оваа рута. Со воз до Велес, со лежипед до Куманово и од таму со кола до Скопје. Пред некој ден пробав и успеав со малку убедување да го напикам цел лежипед во кола, така што нема потреба од носач за велосипед, е сега ќе се стиснеме малку. Договорот беше со семејството да се најдеме во Куманово, да седнеме негде на ручек со пријатели и да се вратиме заедно со колата. Логистичка поддршка!

Карта за воз секогаш купувам однапред, ем од ќеф, ем за подолго да ми трае радувањето, а и за да не ми го поремети нешто планот. Измените на лежипедот ги пробав минатиот викенд до Катланово. Поисправениот агол на седиштето овозможува посилен притисок врз педалите, а и дишењето ми е подобрено. Осеќам дека на угорници сум побрз. Тоа најмногу ми требаше. Многу време поминував по најжешкото при качување на некоја планина, а тоа ми го расипуваше вкупното задоволство.

Сабота наутро. Часовникот на брзиномерот погрешен за дваесетина минути. Се препотив брзајќи, мислејќи дека ќе го пропуштам возот. Стасав задишан на железничка, проверив колку е всушност саат на мобилниот телефон. Добро е си реков (со малку осуда), подобро порано отколку подоцна. Во воз, како во воз. Секогаш стојам до лежипедот за да не се преврти од труцкањето. Овојпат патувањето беше кратко, околу саат време.

IMG_20131012_070137

На една станица го видов ова симпатично возило и си реков- Бреј, што се не возат луѓево.

Велес. Еден сендвич, проверка на мапата каде е излезот кон Свети Николе и тргнав. Времето беше многу влажно и магловито.Си помислив дека дури може и да заврне. По некое време осетив од кој вид е маглата. Од оној утрински вид, кој се рачистува откога ќе се затопли. Едвај чекам.

По обичај (кој што треба да го прекинам) се преоблекувам. На секои неолку километри застанував да соблечам нешто или да направам поинаква комбинација од работите кои ги носам. Додатно ме препоти и тоа што на патот над Велес се изведуваа поправки и имаше големи и бучни машини и камиони. За среќа не беше зафатен голем дел.

IMG_20131012_090229

Магловито и влажно, ама патот прекрасен. Малку по малку ги поминав Мамутчево, Лозово, Сарамзалино… Бидејќи беше сабота по патот имаше повеќе сообраќај од што сум навикнат. Најчесто возам во недела и разликата беше осетна.

IMG_20131012_092845Околу 10 часот маглата се крена. И тоа за најмногу пет минути. Од магловито и тмурно се претвори во прекрасно сончево време. Е тогаш стана уште поубаво. Морав да сликам.

IMG_20131012_095333

scape

Уф…

Од тука патот врти лево кон Свети Николе. Веднаш по кривината се наоѓа една запуштена железничка станица. Овче Поле. Не знам дали тука сеуште застанува воз. Изгледа како да е останата во некое друго време, минато.

IMG_20131012_100910

IMG_20131012_101159

IMG_20131012_101228

А пределот е преубав. Што да кажам. Признавам дека многу ми се свиѓа.

IMG_20131012_101031

Понатаму кон Свети Николе. Помалку сообраќај. Очекував да се појави аеродромот кај Пеширево и ете го.

IMG_20131012_102702

IMG_20131012_102755Неколку авиони, паркирани на ливада. За мене редок призор. Сум бил тука и минатата година кога проаѓав возејќи кон Штип. Ништо не е променето. Стасав и до Свети Николе. Планирав да поседам во некој кафиќ на кафе, но неочекувано патот за Куманово се двоеше уште пред влезот во градот. Хмм, малку размислив и решив да не влегувам. Свртев кон Куманово. До овде патот сум го возел, делницата Куманово -Свети Николе ми е непозната. Ме копкаше.

IMG_20131012_104151

Тука веќе падна и вториот сендвич. Беше околу 11 часот. Времето беше совршено. Пределот исто така. Блага угорница, но со подобрениот агол на седиштето чувството ми беше сосем поинакво. Можев појако да стиснам. Го осеќав тоа и по брзината со која се движев. Уживав. Заборавив да сликам. Си реков – Па некои луѓе живеат тука. Секој ден возат по патов или работат околу него. Среќници. Видов и два орли. Ловеа. Бои, есенски. Зборови, недоволни.

IMG_20131012_114744Стасав до удолница. Стрмна. Ми избега пределот додека се свестив. Ме збрка едно огромно куче, но за среќа поради удолницата можев да му избегам. Поминав уште неколку места и ете го Куманово.

Се најдов со другите во центар.

IMG_20131012_142208Верувам дека “познавачите” ќе го препознаат мотивот пред гостилницата Баба Цана во Куманово. Друштвото и седењето пријатно како и времето. Цел ден убавини. Бев уморен, но не ми беше доволно. Да можеше ќе се вратев назад по истиот пат.

Го натоваривме лежипедот во колата, се поздравивме и правец Скопје, но не по автопатот. Тоа ќе беше премногу едноставно, а мене уште ми фалеше возење. Тргнавме по стариот пат преку Арачиново.

Уште еден прекрасен ден за сеќавање.